Nafthalini - Antonis Remos

Πάλι, μες την τραπεζαρία, άκουσα φασαρία,

κοίταξα μα κανείς, ούτε σημάδι.

πάλι, θυμήθηκα εκείνα τα βράδια στην κουζίνα,

στην τρέλα της στιγμής ένα σου χάδι.

Στα μικρά μικρά σε θέλω,

στα μικρά μικρά σε ψάχνω,

λεπτομέρειες μικρές,

που με κρατάνε στη ζωή.

Στα μεγάλα όμως με διώχνεις,

στα συρτάρια με στριμώχνεις,

στην αγάπη ναφθαλίνη βάζεις

κι αλλάζεις εποχή.

Πάλι, σου ζήτησα να πάρω άλλο ένα τσιγάρο,

γύρισα μ' αδειανή ήταν η θέση.

Πάλι, έβαλα μια ταινία, δεν έχει σημασία

τι κ αν δεν είσαι εκεί, ρωτάω αν σ' αρέσει.

Wieder hörte ich im Speisesaal einen Tumult,

Ich sah, aber niemand, kein Zeichen.

Wieder erinnerte ich mich an die Nächte in der Küche,

im Wahnsinn des Augenblicks eine Liebkosung von dir.

Ich will dich in den Kleinen,

In den Kleinen suche ich dich,

Details klein,

die mich am leben halten.

Aber in den Großen vertreibst du mich,

Du drückst mich in die Schubladen,

In der Liebe steckst du Mottenkugeln

und du wechselst die Jahreszeiten.

Wieder bat ich Sie, eine weitere Zigarette zu holen,

Ich kehrte mit leeren Händen zurück, war der Ort.

Wieder stelle ich einen Film ein, es spielt keine Rolle

Was ist, wenn Sie nicht da sind, frage ich, ob es Ihnen gefällt.