Bloed Voor Wodan - Countess

«De laffe man denkt immer te leven

Als hij zich voor de strijd hoedt;

Maar de ouderdom geeft hem geen vrede

Ook als hem de speren die geven.»

Een koude ochtend in het hoge Noorden

Duizenden zwaarden en speren reflecteren

Het weke licht van de vroege winterzon

Duizenden krijgers die slechts eer begeren

Klaar voor de kamp treedt onze leider naar voren

Hij heft een gewijde speer boven zijn hoofd

Werpt deze over de aanstormende vijand

Hun zielen nu onvoorwaardelijk aan Wodan beloofd

De strijd begint en bloed vloeit door het woud

Woeste krijgskreten richten zich tot de oorlogsgod

Onze zwaarden doorklieven de harten der vijand

Een bloedige, eervolle dood op het slagveld hun lot

Bloed voor Wodan

In de duistere schaduwen van het Noordse woud

Slaat een eenzame figuur het slagveld gade

Zijn oog ziet dat Zijn kinderen de zege behalen

Hun vijanden worden voer voor wormen en maden

De strijd is gestreden, de zege is behaald

De buit van wapens en schilden bijeengebracht

Vervolgens verbrand ter ere van onze oorlogsgod

Een verzengend vuur verlicht de vallende nacht

De weinige vijanden die nog in leven zijn

Worden zonder genade gehangen aan bomen

Vervolgens doorstroken met de gewijde speer

Spoedig zullen de dochters van Wodan komen

«Der Feige denkt immer, er lebt»

Wenn er sich vor dem Kampf schützt;

Aber das Alter lässt ihm keine Ruhe

Auch wenn die Speere ihm nachgeben.“

Ein kalter Morgen im hohen Norden

Tausende Schwerter und reflektierende Speere

Das sanfte Licht der frühen Wintersonne

Tausende von Kriegern, die nur nach Ehre streben

Bereit für das Lager tritt unser Anführer vor

Er hebt einen geweihten Speer über seinen Kopf

Wirf es über den anstürmenden Feind

Ihre Seelen haben sich Woden jetzt bedingungslos versprochen

Der Kampf beginnt und Blut fließt durch den Wald

Wilde Schlachtrufe werden an den Kriegsgott gerichtet

Unsere Schwerter spalten die Herzen des Feindes

Ein blutiger, ehrenvoller Tod auf dem Schlachtfeld ihr Schicksal

Blut für Wodan

In den dunklen Schatten des nordischen Waldes

Eine einsame Gestalt beobachtet das Schlachtfeld

Sein Auge sieht, dass Seine Kinder den Sieg erringen

Ihre Feinde werden zum Futter für Würmer und Maden

Die Schlacht ist gewonnen, der Sieg ist gewonnen

Die gesammelten Waffen und Schilde

Dann zu Ehren unseres Kriegsgottes verbrannt

Ein sengendes Feuer erhellt die hereinbrechende Nacht

Die wenigen Feinde, die noch leben

Werden gnadenlos an Bäumen aufgehängt

Dann mit dem heiligen Speer durchbohren

Bald werden die Töchter von Wodan kommen