Pytania - Diox

Moja podróż jest bardzo odległa

Pod stopami już mam tylko wszechświat

Niby wszystko to kwestia podejścia

Bo drzwi mogą służyć do wyjścia i wejścia

Upalam wszystko od płomieni piekła

Biały ogień lśniący jak perła

Trawi na popiół wszystko prócz lodu

Bo ten pod ciężarem grzechów sam pęka

Ile prawdy udźwigniesz na rękach?

Kto powiedział, że prawda jest jedna?

Dokąd prowadzi cię twoja ścieżka

I czemu na końcu okazuje się błędna?

Zamiast więzi zaciska się pętla

Czy tylko inni mają prawo do szczęścia

Czemu szczęście się liczy w diamentach

Zapomnieli, że to kawałek węgla

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Ile warta jest nasza wolność

Czemu każda to jednak samotność

Moje słowa nie objęte promocją

Nie patrzę przez szybę, podchodzę by dotknąć

Podobno każdy ma własny kosmos

Ja za twój chyba dałbym się pociąć

Powiedz mi co jest zło a co dobro

I czemu tak często gubimy tu ostrość

Kto ostatni zaśmieje się głośno?

Komu jeszcze wypada się śmiać?

Na początku wierzymy tak mocno

Gotowi stawiać nasze zamki na piach

Wyciągamy ręce po nieboskłon

Chcemy sięgać za każdą z gwiazd

A kiedy gasną spowite ciemnością

Pozostaje nam już tylko strach

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Podobno wszystko odbija się echem

Podobno każdy ma w sobie Judasza

Powiedz czemu trzymasz w ręce kamienie

I kto ci powiedział, że nie warto wybaczać

Ja nie pytam ze względu na siebie

Nawet światło rzuca tu cienie

Znowu łzy upadają na ziemię

A nasze serca znów są pustym kraterem

Kto pozwolił osądzić nam resztę

Czemu reszta wystawia oceny

Czemu stoję, a myślę, że biegnę

Powiedz szczerze czemu miałbym ci wierzyć

Umieramy powoli samotnie

Coraz mniej w nas naszych korzeni

Skoro wszystko jest wokół tak proste

Mów kto wyprawi nam nasze pogrzeby

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Meine Reise ist sehr weit

Ich habe nur das Universum unter meinen Füßen

Es ist alles eine Frage der Herangehensweise

Denn die Tür kann zum Aus- und Einsteigen genutzt werden

Ich verbrenne alles von den Flammen der Hölle

Weißes Feuer, das wie eine Perle strahlt

Es verbrennt alles außer Eis zu Asche

Denn dieser bricht unter dem Gewicht der Sünden zusammen

Wie viel Wahrheit kannst du auf deinen Händen tragen?

Wer hat gesagt, dass es nur eine Wahrheit gibt?

Wohin führt dich dein Weg?

Und warum stellt es sich am Ende als falsch heraus?

Statt einer Bindung zieht sich eine Schlinge zu

Haben nur andere das Recht auf Glück?

Warum Glück in Diamanten zählt

Sie vergaßen, dass es ein Stück Kohle war

Wieder wirft die Welle die Schiffe, die gewinnen sollten, an Land

Man sieht ihren Gesichtern an, dass die Hoffnung mit den Jahren verblasst wie das Lächeln eines Kindes

Keine Antworten, nur Fragen, die Nadel blieb in den Händen

Eine geworfene Granate nähert sich dem Boden und der Staub fällt wie ein Kiefer herab

Wie viel ist unsere Freiheit wert?

Warum ist doch jeder einsam

Meine Worte nicht in der Aktion enthalten

Ich schaue nicht durch das Glas, ich nähere mich der Berührung

Man sagt, jeder hat seinen eigenen Kosmos

Ich hätte mich wahrscheinlich für deine geschnitten

Sag mir, was böse und was gut ist

Und warum verlieren wir hier so oft den Fokus

Wer wird zuletzt laut lachen?

Wer lacht noch?

Am Anfang glauben wir so fest

Bereit, unsere Burgen in den Sand zu stecken

Wir strecken unsere Hände zum Himmel

Wir wollen nach jedem der Sterne greifen

Und wenn sie in Dunkelheit gehüllt hinausgehen

Uns bleibt nur die Angst

Wieder wirft die Welle die Schiffe, die gewinnen sollten, an Land

Man sieht ihren Gesichtern an, dass die Hoffnung mit den Jahren verblasst wie das Lächeln eines Kindes

Keine Antworten, nur Fragen, die Nadel blieb in den Händen

Eine geworfene Granate nähert sich dem Boden und der Staub fällt wie ein Kiefer herab

Alles scheint zu hallen

Anscheinend hat jeder einen Judas in sich

Sag mir, warum du Steine ​​in der Hand hältst

Und wer hat dir gesagt, dass es sich nicht lohnt zu vergeben?

Ich frage nicht um meiner selbst willen

Auch Licht wirft hier Schatten

Wieder fallen Tränen auf den Boden

Und unsere Herzen sind wieder ein leerer Krater

Wer lässt uns den Rest beurteilen?

Warum geben die anderen Bewertungen ab?

Warum stehe ich und ich glaube, ich renne

Sag mir ehrlich, warum ich dir glauben sollte

Wir sterben langsam allein

Unsere Wurzeln werden immer weniger in uns

Da alles drumherum so einfach ist

Sag mir, wer uns unsere Beerdigungen geben wird

Wieder wirft die Welle die Schiffe, die gewinnen sollten, an Land

Man sieht ihren Gesichtern an, dass die Hoffnung mit den Jahren verblasst wie das Lächeln eines Kindes

Keine Antworten, nur Fragen, die Nadel blieb in den Händen

Eine geworfene Granate nähert sich dem Boden und der Staub fällt wie ein Kiefer herab