Caladan - Golin, DJ Te

Wyrusz ze mną w podróż do miejsca i czasów

Gdy niewinne uśmiechy nie schodziły nam z twarzy

Nikt wtedy nie myślał że trafimy do piachu

Pełni ekscytacji co dalej się wydarzy

Czas przeciekł przez palce jak wody Caladanu

Wówczas najlepszym planem było nie mieć planu

Dziś do tego sięgasz jak do głębi oceanu

Twardo stąpaj po ziemi o miękkim lądowaniu

Nawet nie myśl by coś komuś udowadniać

Myślisz że to dno a tu otwiera się zapadnia

Dzieciństwo nam pękło jak nadmuchany balon

Wieczna presja by sprostać oczekiwaniom

I tak jesteś pod ścianą, nie blokuj drogi zmianom

Jednego bądź pewien: nic nie będzie takie samo

Los, bóg, przeznacznie — jak to nazwać nie wiem

Niważne gdzie jesteś, to idzie po ciebie

Ja nie jestem stąd i nigdy nie będę

Życie dobrowolnie może toczyć się beze mnie

Niby moje miejsce ale tylko na moment

Tęsknię za Caladanem

Tęsknię za moim domem

Ojczyzna to coś więcej niż tylko twój paszport

Wyjedziesz to skumasz, nie masz jej na własność

Tego skąd pochodzę nie da się ze mnie wyplenić

Caladan mam w oczach w błękicie moich źrenic

Drzewo Afrydów zostało wyrwane z ziemi

Pozbawione korony, gałęzi i korzeni

Starych drzew się nie przesadza, młodych nie podlewa

Jeśli im zależy, będą o wodę zabiegać

Jadąc srebrną łyżką, nie myśląc o pokarmie

Milczenie było złotem, słowa stają w gardle

Kiedy o tym myślę, odczuwam nostalgię

Wszystko ma granice, nawet bycie imigrantem

Nie wiem czego szukasz, na pewno coś znajdziesz

Godziny poszukiwań odmienią cię na zawsze

Mój dom jak sen co znika o poranku

Utracony raj widać dopiero z dystansu

Ja nie jestem stąd i nigdy nie będę

Życie dobrowolnie może toczyć się beze mnie

Niby moje miejsce ale tylko na moment

Tęsknię za Caladanem

Tęsknię za moim domem

Komm mit mir auf eine Reise zu einem Ort und einer Zeit

Als unschuldiges Lächeln unsere Gesichter nicht verließ

Niemand dachte damals, dass wir im Sand landen würden

Voller Vorfreude auf das, was als nächstes passieren wird

Die Zeit floss durch seine Finger wie das Wasser von Caladan

Damals war es der beste Plan, keinen Plan zu haben

Heute greift man danach wie in die Tiefen des Ozeans

Halten Sie Ihre Füße mit einer weichen Landung fest auf dem Boden

Denken Sie nicht einmal daran, irgendjemandem etwas zu beweisen

Du denkst, das ist der Boden, und hier öffnet sich eine Falltür

Unsere Kindheit zerplatzte wie ein aufgeblasener Ballon

Ewiger Druck, den Erwartungen gerecht zu werden

Und damit stehen Sie an der Wand, versperren Veränderungen nicht den Weg

Eines ist sicher: Nichts wird mehr wie es war

Schicksal, Gott, Schicksal – ich weiß nicht, wie ich es nennen soll

Egal wo du bist, es kommt für dich

Ich bin nicht von hier und werde es nie sein

Das Leben kann freiwillig ohne mich weitergehen

Wie meine Wohnung, aber nur für einen Moment

Ich vermisse Caladan

ich vermisse mein Zuhause

Heimat ist mehr als nur Ihr Reisepass

Du gehst, du bekommst es, es gehört dir nicht

Wo ich herkomme, kann man mir nicht ausrotten

Ich habe Caladan in meinen Augen im Blau meiner Pupillen

Der Baum der Blattläuse wurde aus dem Boden gerissen

Ohne Krone, Äste und Wurzeln

Alte Bäume werden nicht neu gepflanzt, junge werden nicht gegossen

Wenn es ihnen wichtig ist, werden sie um Wasser bitten

Mit einem silbernen Löffel essen, nicht ans Essen denken

Schweigen war Gold, Worte bleiben im Hals stecken

Wenn ich daran denke, werde ich nostalgisch

Alles hat Grenzen, auch Einwanderer zu sein

Ich weiß nicht, wonach Sie suchen, ich bin sicher, Sie werden etwas finden

Stundenlanges Suchen wird dich für immer verändern

Mein Haus ist wie ein Traum, der am Morgen verschwindet

Das verlorene Paradies ist nur aus der Ferne zu sehen

Ich bin nicht von hier und werde es nie sein

Das Leben kann freiwillig ohne mich weitergehen

Wie meine Wohnung, aber nur für einen Moment

Ich vermisse Caladan

ich vermisse mein Zuhause