Rinaldo - Laïs

In de duisternis der bossen

In een hol met loof bedekt

Rust de dapperste der rovers

Tot hem zijne rosa wekt

Rinaldo roept zij minzaam

Rinaldo sta toch op Uw gezellen zijn al wakker

En de zon komt ook reeds op Langzaam opent hij zijn ogen

Ziet haar vriend’lijk in 't gezicht

Zachtjes zinkt zij in zijn armen

Sluit haar mond met kussen dicht

Winnen zullen wij of sterven

Allen gaan daarmee akkoord

Maar de roep klinkt door de dalen

En de bergen schallend voort

Zie hen lopen, zie hen strijden

Thans verdubbelt zich hun moed

Maar helaas, zij moeten wijken

Spillen vruchteloos hun bloed

Rinaldo ingesloten

Vecht zich vrij en maakt zich los

En hij vindt een onderkomen

Op een bergslot in het bos

Achter dikke donkere muren

Smaakt hij weder nieuw geluk

Dianora komt hem troosten

Met haar zachte handendruk

Rinaldo, edele rover

Gij rooft vrouwenhart en -rust

Vurig zijt gij in den oorlog

Teder in uw liefde en lust