Pavane - Mohsen Namjoo

من لولیتایی می شناختم

نقاش ِ طبیعت ِ بی جان

خسبیده در پَر ِ قو

تهران

و احمد

دیپلمه ریاضی و ناراضی

راننده تاکسی ِ زردمبو

مشهد

هر دو

مربوط به زمانه ای

که ناگاه همه چیز

از دست رفت

از هر سو

ایران

احمد گفت:

آی لولیتا!

منم سوار خسته ِ سرنوشت

که آرمان نسلم تباه شد

و لولیتا عاشق آن تباه شد

عاشق شده بر احمد ِ تباه شده بر اسبش

درازکِش

25 سال گذشت

من لولیتایی می شناسم

که نمی دانم از او هیچ جز سر ِ مویی

تهران

و خویش

دیپلمه ریاضی و ناراضی

نه گواهینامه ای

نه اسبی نه یابویی

هیچ کجای ایران

هالوژن ِ عظیم ِ امید

که اینک در من می زند سو سو

نه آنقدرم ابله

نه آنقدر دروغگو

که بگویم سوار ِ خسته ِ سرنوشت

اینچنین پُر رو

نه نسلم آرمانی دارد اصلا

که از دست رود

نه پولی که بگریزم

نه کونی که هَم کِشم

یا خود را ُکشم

پس هیچ لولیتایی مرا در خویشنخواهد پذیرفت

حتی در ریسایکِلبینش

بُگذارم و بُگذرم

غمگنانه و شاد

ما تحت گشاد و دل آزرده

Ich kannte Lolita

Maler der unbelebten Natur

In der Feder eines Schwans stecken

Teheran

Und Ahmad

Mathematisches und unzufriedenes Diplom

Taxifahrer im Angestelltenverhältnis

Maschhad

beide

Entsprechend einer Zeit

Das plötzlich alles

verpasst

Von überall

ایران

Ahmed sagte:

Ach Lolita!

Ich fahre auch die des Schicksals müde

Dieser Arman Naslam war ruiniert

Und Lolita verliebte sich in sie

Verliebt in Ahmed, ruiniert auf seinem Pferd

درازکِش

25 Jahre sind vergangen

Lolita kenne ich

Ich kenne ihn nicht außer einem Haar

Teheran

Und er selbst

Mathematisches und unzufriedenes Diplom

Kein Zertifikat

Weder ein Pferd noch ein Pferd

Nirgendwo im Iran

Das große Halogen der Hoffnung

Was jetzt in mir schlägt

Nicht so dumm

Nicht so lügen

Um es mit dem müden Reiter des Schicksals zu sagen

Es ist so voll

Keine Generation hat überhaupt ein Ideal

Das ist verloren

Kein Geld, um wegzulaufen

Ich weiß nicht

Oder mich umbringen

Also wird mich kein Lolita in seine Familie aufnehmen

Auch in seinem Recycling

Lass mich gehen und lass mich gehen

Traurig und glücklich

Wir sind offen und mit gebrochenem Herzen