Narzeczony - Jeanne de Lartigue & Alain Roudier, Фридерик Шопен

Wiatr zaszumiał między krzewy

Nie w czas, nie w czas, koniu!

Nie w czas chłopcze czarnobrewy

Lecisz tu po błoniu

Nie w czas chłopcze czarnobrewy

Lecisz tu po błoniu

Czy nie widzisz tam nad lasem

Tego kruków stada?

Jak podleci, krąży czasem

I w las znów zapada?

Jak podleci, krąży czasem

I w las znów zapada?

«Gdzieżeś, gdzieżeś, dziewczę, hoże?

Czemuż nie wybieży?»

«Jakże, jakże wybiec może

Kiedy w grobie leży?

Jakże, jakże wybiec może

Kiedy w grobie leży?»

«O, puszczajcie!

Żal mnie tłoczy

Niech zobaczę onę:

Czy konając piękne oczy

Zwróciła w mą stronę?

Czy konając piękne oczy

Zwróciła w mą stronę?»

«Gdy usłyszy me wołanie

Płacz mój nad swą głową

Może z trumny jeszcze wstanie

Zacznie żyć na nowo!

Może z trumny jeszcze wstanie

Zacznie żyć na nowo!»

Der Wind rauschte zwischen den Büschen

Nicht rechtzeitig, nicht rechtzeitig, Pferd!

Nicht rechtzeitig, schwarzbrauner Junge

Sie fliegen hier auf dem Gelände

Nicht rechtzeitig, schwarzbrauner Junge

Sie fliegen hier auf dem Gelände

Kannst du nicht über den Wald da drüben sehen?

Dieser Schwarm Raben?

Manchmal dreht es sich um, wenn es fliegt

Und wieder in den Wald fallen?

Manchmal dreht es sich um, wenn es fliegt

Und wieder in den Wald fallen?

«Wo bist du, wo bist du, o Mädchen?

Warum nicht wählen? »

«Wie, wie kann er weglaufen

Wann liegt es im Grab?

Wie, wie kann er weglaufen

Wann liegt er im Grab?»

«Ach, lass los!

Ich bemitleide mich selbst

Lass mich sie sehen:

Sterben schöne Augen

Sie drehte sich zu mir um?

Sterben schöne Augen

Sie drehte sich zu mir um?»

«Wenn er meinen Schrei hört

Mein Schrei über meinem Kopf

Vielleicht steigt er aus dem Sarg auf

Er wird wieder anfangen zu leben!

Vielleicht steigt er aus dem Sarg auf

Er wird wieder anfangen zu leben!»