Radom -

Znowu siedzę na tej ławce, znowu patrzę na ten świat

Jakbym nigdy nie wyjechał, jakby zawsze było tak

I choć tyle się zdarzyło, i choć prawie wszystko mam

Czasem tęsknię tak, czasem czegoś mi brak

Gdybym spotkał siebie z tamtych lat, co powiedziałbym?

Gdybym spotkał siebie z tamtych lat, to powiedziałbym

Że choć wszystko mam, czasem tęsknię tak, czasem bardzo chcę

Przez zielone korytarze

Z głową pełną marzeń

Znów przebiec chcę

Nic nie wiedząc wciąż o sobie

Nie wiedząc nic o tobie

Wciąż wierząc w cud

Przez zielone korytarze

Z głową pełną marzeń

Znów przebiec chcę

Nic nie wiedząc wciąż o sobie

Nie wiedząc nic o tobie

Wciąż wierząc w cud

Tu gdzie wszystko się zaczęło, tu gdzie był mój cały świat

Tutaj była pierwsza miłość, pierwsza strata, pierwszy strach

Znowu siedzę na tej ławce, wspominam tamten czas

I jeszcze tyle chcę, jeszcze tyle mi brak

W tym dziwnym mieście, gdzie największe są sny

Gdybym spotkał siebie z tamtych lat, to powiedziałbym

Że choć wszystko mam czasem tęsknię tak, czasem bardzo chcę

Przez zielone korytarze

Z głową pełną marzeń

Znów przebiec chcę

Nic nie wiedząc wciąż o sobie

Nie wiedząc nic o tobie

Wciąż wierząc w cud

Przez zielone korytarze

Z głową pełną marzeń

Znów przebiec chcę

Nic nie wiedząc wciąż o sobie

Nie wiedząc nic o tobie

Wciąż wierząc w cud

W tym dziwnym mieście, gdzie największe są sny

Gdybym spotkał siebie z tamtych lat, to powiedziałbym

Że choć wszystko mam czasem tęsknię tak, że aż skręca mnie

Czasem bardzo chcę, że aż skręca mnie

Pamiętam, pamiętam

Pamiętam, pamiętam

Pamiętam, pamiętam

Pamiętam, pamiętam

Ich sitze wieder auf dieser Bank, ich schaue wieder auf diese Welt

Als wäre ich nie weg gewesen, als wäre es schon immer so gewesen

Und obwohl so viel passiert ist, und obwohl ich fast alles habe

Manchmal vermisse ich dich so, manchmal vermisse ich etwas

Wenn ich mich selbst aus diesen Jahren getroffen hätte, was würde ich sagen?

Wenn ich mich selbst aus diesen Jahren getroffen hätte, hätte ich gesagt

Dass ich zwar alles habe, es aber manchmal so vermisse, manchmal so sehr will

Durch grüne Korridore

Mit einem Kopf voller Träume

Ich will wieder laufen

Ich weiß immer noch nichts über mich

Nichts über dich wissen

Ich glaube immer noch an ein Wunder

Durch grüne Korridore

Mit einem Kopf voller Träume

Ich will wieder laufen

Ich weiß immer noch nichts über mich

Nichts über dich wissen

Ich glaube immer noch an ein Wunder

Hier fing alles an, hier war meine ganze Welt

Hier war die erste Liebe, der erste Verlust, die erste Angst

Ich sitze wieder auf dieser Bank, ich erinnere mich an diese Zeit

Und ich will so viel, mir fehlt noch so viel

In dieser seltsamen Stadt, in der die Träume am größten sind

Wenn ich mich selbst aus diesen Jahren getroffen hätte, hätte ich gesagt

Dass ich zwar alles habe, es mir aber manchmal so sehr vermisse, manchmal sehr will

Durch grüne Korridore

Mit einem Kopf voller Träume

Ich will wieder laufen

Ich weiß immer noch nichts über mich

Nichts über dich wissen

Ich glaube immer noch an ein Wunder

Durch grüne Korridore

Mit einem Kopf voller Träume

Ich will wieder laufen

Ich weiß immer noch nichts über mich

Nichts über dich wissen

Ich glaube immer noch an ein Wunder

In dieser seltsamen Stadt, in der die Träume am größten sind

Wenn ich mich selbst aus diesen Jahren getroffen hätte, hätte ich gesagt

Dass ich zwar alles habe, aber manchmal so viel vermisse, dass es mich verdreht

Manchmal möchte ich wirklich, dass es mich verdreht

Ich erinnere mich, ich erinnere mich

Ich erinnere mich, ich erinnere mich

Ich erinnere mich, ich erinnere mich

Ich erinnere mich, ich erinnere mich