Iran - Rana Farhan

ایران پاشد

تو اتاق سردش

هیچکس نبود به جز اون و دردش

اینم یه روزی مثل روزای دیگس

میگن اما آدم به امید زندس

ایران از در اومد بیرون که بره

لب حوض آب، تو پارک خاطره

تو شهر میگن یه جایی هس

که آرزوها میگردن دس به دس

یه جایی هس که خاطره یه سکه اس

یه جایی هس امید همیشه زندس

ایراااااااااان

ایران تنها

ایراااااااااان

ایران تنها

اون دور دورا یه چیزی برق میزد

یه سکه دید لای بنفشه های زرد

سکه ی قدیمی و برداشت و تو آب انداخت

(میدونست شاید این وهم و خیاله)

لبخند زد و به راهش ادامه داد

یه جایی هس که آرزوها سکه اس

یه جایی هس که امید همیشه زندس

ایراااااااااان

ایران تنها

ایراااااااااان

ایران تنها

ایراااااااااان

ایران تنها

ایراااااااااان

ایران تنها

Der Iran zerfällt

In seinem Kühlraum

Da war niemand außer ihm und dem Schmerz

Dies ist ein Tag wie der Tag von Diggs

Sie sagen, aber man lebt in der Hoffnung

Der Iran kam aus der Tür, um zu gehen

Am Beckenrand, im Park der Erinnerungen

Sie sagen, es gibt einen Ort in der Stadt

Dass Wünsche von Hand zu Hand gehen

Es gibt einen Ort, wo die Erinnerung an eine Münze

Irgendwo gibt es immer Hoffnung

ایرااااااااان

Nur Iran

ایرااااااااان

Nur Iran

Etwas funkelte um Dora herum

Neben den gelben Veilchen sah er eine Münze

Er nahm eine alte Münze und warf sie ins Wasser

(Wusste vielleicht diese Illusion)

Er lächelte und setzte seinen Weg fort

Es gibt einen Ort, an dem Träume Münzen sind

Es ist ein Ort, an dem Hoffnung immer lebt

ایرااااااااان

Nur Iran

ایرااااااااان

Nur Iran

ایرااااااااان

Nur Iran

ایرااااااااان

Nur Iran