Par - Sadegh

ورس اول

پرنده پر کشید از آشیونه با خداش

می گفت به گِل نشسته کشتیشون با ناخداش

می رفت یه جای دور به قلب شهر نور

یه جا که مردمش میدن بش آب و دون

پرنده خسته بود، جفت چشاشو بسته بود

درونش وصله بود، قلبشم شکسته بود

می ترسید از عکس توی آب

می لرزید هر لحظه توی خواب

ورس دوم

یه روزی بین راه تو جنگل سیاه

شدش اسیر دام به دست پادشاه

کردنش تو حبس با آب و دون مفت

بستنش به بست اون با خودش میگفت:

پرنده بپر این میله ها اسیرن

قفس که سهله مشتی!

سنگ داغ سینه ت

خدات که پشتته پس خودخوریتو بس کن

گناهت اینه که نموندی لای هر قوم

شبیه باغی (آوا)

شبیه مردم

تکی و صد بعد ، همینی در کل

ورس سوم

پرنده کلافه بود لم می داد به خلاف نور

انگار که نداره جون غم می ریخت تو تمام اون

حسرت های پرواز تو مغزش گِز گِز کرد

آسمون در باز می گفتش: نصفش چند؟

جیغ زد داد کشید ناله کرد و آه کشید

انگار نه انگار، دنیا بود تو خواب سیر

همش تو لک بود،کی میاد این فردا

پراشو می کند کش نیاد این دردا

لب به لب بود از آدما سر میزد هي به آهنا

دلرو داد به شبا دعاش جدا شد از توقعاش

خدا پهلوش بود، نوازشش می کرد

فرشته مخلوق، عبادتش می کرد

خلاصه جون کند تا میله هارو پس زد

دوباره جون گرفت عین روز اول

ولی همیشه تیکه تلخ قصه آخره

پرنده عقاب شکار و کوه و دامنه

Erster Vers

Der Vogel füllte das Nest mit seinem Gott

Sagte er und saß mit dem Kapitän auf dem Schlamm ihres Schiffes

Er war auf dem Weg weit ins Herz der Stadt des Lichts

Ein Ort, an dem die Menschen Wasser und Wasser kennen

Der Vogel war müde, die Brille geschlossen

Es war innen geflickt, mein Herz war gebrochen

Angst vor Fotos im Wasser

Du zitterst jeden Moment im Schlaf

Gegen II

Eines Tages mitten auf der Straße im Schwarzwald

Er wurde vom König gefangen genommen

Im Gefängnis mit Wasser und kostenlosem Wasser

Als er es schloss, sagte er zu sich selbst:

Vogelsprung Diese Balken sind gefangen

Käfig diese einfache Faust!

Truhe aus heißem Stein

Gott, hör auf, dich selbst zu essen

Deine Sünde ist, dass du nicht vor jeder Nation aufgetaucht bist

Gartenartig (Ava)

Wie Menschen

Eine und hundert Dimensionen, das ist das Ganze

Dritter Vers

Der Vogel krähte und bellte gegen das Licht

Es war, als würde Jon nicht darüber trauern

Die Sehnsucht nach Flucht kitzelte sein Gehirn

Asmoun sagte an der Tür zu ihm: Wie viel ist die Hälfte?

Er schrie, stöhnte und seufzte

Als ob nicht, war die Welt in Trance

Es war alles im Fleck, wann kommt es morgen

Es dehnt diesen Schmerz nicht aus

Er sprach mit Leuten

Delro schrie Shaba an, sein Gebet wich von seinen Erwartungen ab

Gott war an seiner Seite und liebkoste ihn

Das Geschöpf Engel betete ihn an

Kurz gesagt, er versuchte, die Stangen zurückzuschieben

Juni wieder

Aber immer das bittere Stück der letzten Geschichte

Vogeljagd Adler und Berge und Hänge