Prośba - Maryla Rodowicz

Nie pytaj mnie, co czuje dziki ptak

Kiedy przemierza bezmiar oceanu

Nie mów mi że wolność ma słodki smak

Kiedy nade mną tysiąc stoi Panów.

Złotych ścian nie pragnę ani drzwi

W domach ze złota i kraty są ze złota

O jedno proszę, daj Panie poczuć to

Co czuje ptak, gdy otwierają wrota.

O Panie daj mi jeszcze chwilę

O Panie chwilę jeszcze daj

Daj poczuć, że tu jeszcze żyję

Nie wahaj się, poczuć mi daj.

Minionych dni nie liczę ani lat

Nie ważne co było, a ważne to co będzie

Każdemu z nas pisane coś tam jest

Każdemu z nas los cienką nitkę przędzie

O Panie daj mi jeszcze chwilę

O Panie chwilę jeszcze daj

Daj poczuć, że tu jeszcze żyję

Nie wahaj się, poczuć mi daj.

O Panie daj mi jeszcze chwilę

O Panie chwilę jeszcze daj

Daj poczuć, że tu jeszcze żyję

Nie wahaj się, poczuć mi daj.

Frag mich nicht, was ein wilder Vogel fühlt

Wenn er die Weite des Ozeans durchquert

Sag mir nicht, Freiheit schmeckt süß

Wenn tausend Herren über mir sind.

Ich will keine goldenen Wände oder Türen

In den goldenen Häusern und den goldenen Barren

Eines bitte, lass es den Herrn fühlen

Was fühlt der Vogel, wenn er das Tor öffnet?

Oh Herr, gib mir noch einen Moment

O Herr, gib mir einen Moment

Lass mich spüren, dass ich hier noch lebe

Zögere nicht, gib mir ein Gefühl.

Ich zähle die Tage der Vergangenheit nicht

Egal was war, was wichtig sein wird

Für jeden von uns ist etwas geschrieben

Wir haben alle einen dünnen Faden gesponnen

Oh Herr, gib mir noch einen Moment

O Herr, gib mir einen Moment

Lass mich spüren, dass ich hier noch lebe

Zögere nicht, gib mir ein Gefühl.

Oh Herr, gib mir noch einen Moment

O Herr, gib mir einen Moment

Lass mich spüren, dass ich hier noch lebe

Zögere nicht, gib mir ein Gefühl.